Kasia Esen

ZAPRZYJAŹNIONE STRONY

WYCIECZKI POLONIJNE

Kasia Esen

Kasia Esen ukończyła studia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz studia o Wielkiej Brytanii na Uniwersytecie Humboldta. Obecnie mieszka w Monachium, gdzie zaczynała pracując jako dziennikarka dla anglojęzycznego magazynu „Munich Found", pisząc artykuły i redagując kalendarium wydarzeń kulturalnych. Na łamach naszego Magazynu pisze felietony na temat codziennej integracji w Niemczech.

SPIS FELIETONóW

INTEGRACJA NA CODZIEń?
¯YWOT CYKLISTY
POTęGA PRZYJAZNI
ZMIERZCH DOBRYCH MANIER?
USW£UGOWA PUSTYNIA
Przemyśleń kilka o Polskim Centrum Kultury
FASCHING – ZABAWY NADSZED£ CZAS!
JAK DOBRZE MIEÆ S¡SIADA...
ACH, DZIECKIEM BYÆ
NIE SMUÆMY SIę ALE WESELMY!
KRAWAT CZY MUCHA?

Krawat czy mucha?

poniedziałek, 17 grudnia 2007 13:57

Kiedy przeminie już czas rodzinnych spotkań, prezentów i kolędowania przy choince, nieuchronnie nadchodzi karnawał, a z nim czas zabawy, imprez i balów. Jak co roku zaczynamy łamaæ sobie głowę, czy pójśæ na bal, a jeśli tak - to dokąd, co na siebie włożyæ, jak sprawiæ, by wyglądaæ olśniewająco i szampańsko się bawiæ. Decydując się wszelako na udział w przyjęciu lub balu, bez wątpienia należy wiedzieæ, w co się ubraæ i jak się zachowaæ, by uniknąæ nieprzyjemnych spojrzeń lub uwag. Dlatego też postanowiliśmy przypomnieæ wam kilka podstawowych zasad savoir-vivre'u, aby na karnawałowym balu nie popełniaæ gaf a jedynie zadziwiaæ wszystkich, jak to mówią, „klasą i pełną kulturą".

Zacznijmy zatem od stroju męskiego, gdyż damskie kreacje nie podlegają w zasadzie rygorystycznym zasadom, często jednak dopasowywane są do stroju partnera. Do najelegantszych (i najdroższych) męskich strojów prezentowanych przy okazji wielkiej gali, zaliczane są frak i smoking. Frak szyty jest z czarnej wełny, a klapy pokrywane są jedwabnym atłasem. Umieszczone na zewnętrznych szwach spodni jedwabne lampasy oraz koszula ze sztywnym gorsem i mankietami dodają całości elegancji i szyku. Stojący kołnierzyk z zagiętymi rogami pokrywa biała muszka (czarna mucha zarezerwowana jest dla kelnerów!). Dopełnieniem stroju są czarne lakierki oraz jedwabne czarne długie skarpetki. Frak noszony jest wieczorem po 20-tej, podczas oficjalnych obiadów, uroczystych premier i koncertów, w których udział biorą najwyżsi dostojnicy państwowi, a współcześnie coraz częściej we fraku występuje również pan młody, by podkreśliæ wyjątkowośæ i znaczenie ślubnej ceremonii. Czyli podsumowując, frakiem nie trzeba zaprzątaæ sobie głowy, wybierając się na karnawałowe przyjęcie do pobliskiej restauracji lub znajomych. Na tę okazję warto zaopatrzyæ się w smoking.

Smoking to również bardzo elegancki, choæ nie tak oficjalny jak frak, strój męski. Składa się z czarnej lub białej marynarki o jedwabnych lub atłasowych klapach, czarnych spodni z jedwabną wypustką wzdłuż szwów bocznych, białej koszuli (często bez kołnierzyka), ozdobnego atłasowego pasa (ewentualnie kamizelki) i muszki w jednolitym kolorze, w żadnym wypadku krawata! Całośæ stroju uzupełniają czarne jedwabne podkolanówki oraz lakierki lub czarne gładkie sznurowane obuwie na cienkiej podeszwie. Smoking jest idealnym strojem wieczorowym, noszonym podczas uroczystych imprez a także na koncertach i balach, czyli nie należy go zakładaæ przed godziną 19. Kobieta towarzysząca mężczyźnie w smokingu powinna włożyæ suknię wizytową (krótką lub długą) bądź długą suknię wieczorową. Bardzo kolorowa suknia balowa albo kostium byłyby raczej w tym wypadku nie na miejscu.

Mężczyzna może naturalnie na bal założyæ zwykły garnitur, jeśli organizator tego nie wyklucza (black tie na zaproszeniu oznacza, że obowiązuje tylko smoking, white tie tylko frak), byle był schludny, miał wyprasowane na kant spodnie, był stonowany kolorystycznie z butami i dodatkami. Nie ma chyba większego uchybienia niż łączenie koszuli w prążki ze wzorzystym krawatem lub dobór koszuli jaskrawo pomarańczowej i czerwonego krawata. Klasycznie i nie krzykliwie - to żelazna zasada dobrego gustu. Zależnie od upodobań mężczyzny zamiast krawata może byæ muszka.

No właśnie, trzeba pamiętaæ, że żaden z powyżej przedstawionych strojów nie będzie się prezentował tak, jak na to zasługuje, jeśli nie zadbamy o szczegóły. Wyszukana elegancja kryje się bowiem w niuansach. Kobiety w kwestii doboru dodatków mają niewątpliwie większe pole do popisu - chusty i szale zarzucone na ramiona, efektowne bolerka, biżuteria, rękawiczki, pantofle, torebki, paski - odpowiednio dobrane sprawią, że kobieta stanie się obiektem zachwytu a i sama czuæ się będzie jak królowa balu. Oczywiście wszelkie dodatki powinny harmonizowaæ ze strojem, zwłaszcza kolorystycznie!

I jeszcze kilka uwag dla utrzymania dobrego wrażenia na całej linii: panowie nie powinni pod marynarką nosiæ koszul z krótkim rękawem ani zbyt krótkich skarpetek; panie muszą upewniæ się przed zakupem sukienki, że nie podnosi się ona w górę, kiedy siadają (za bardzo sexy niekoniecznie musi wyglądaæ elegancko), powinny zrezygnowaæ z prześwitujących bluzek i sukienek oraz zbyt głębokiego dekoltu. No i oczywiście obuwie sportowe i sandały na balu są całkowicie niedopuszczalne - dotyczy to oczywiście i pań i panów.

Zaopatrzenie się w odpowiedni strój i wizualna doskonałośæ to jedno. Kiedy już znajdziemy się na balu czy przyjęciu musimy pamiętaæ również o odpowiednim zachowaniu kultury podczas jedzenia. Kto chce popisaæ się w towarzystwie dobrym wychowaniem powinien uważaæ, by nie popełniaæ gaf. Po zajęciu miejsca przy stole (nie zapominajmy, iż najpierw siada partnerka, której lekko podsuwamy krzesło), powinniśmy rozłożyæ na kolanach płócienną serwetkę, która zostaje tam do końca posiłku. Tą serwetką nie wycieramy ust, służą do tego serwetki bibułkowe, które po zużyciu zostawiamy na własnym, pustym już talerzu. Przy nakładaniu sobie porcji na talerz należy pamiętaæ o zachowaniu umiaru - nie nakładajmy ani śmiesznie mało, ani zbyt dużo i utrzymujmy na talerzu porządek, tzn. nie rozmazujmy potraw, nie krójmy kotleta na zapas, ale zjadajmy wszystko do czysta, nie zostawiając resztek na talerzu. Nie rzucajmy się też na rybę z widelcem i nożem (jemy ją dwoma widelcami) i nie łapmy rękami za udko kurczaka. No i oczywiście jedzmy „systemem bezszmerowym", nie ma nic gorszego niż mlaskanie czy siorbanie w towarzystwie. Po trunki sięgajmy z lekkim ociąganiem, wybierajmy raczej wino niż mocną wódkę i nie wyrywajmy się z toastami. Po zakończeniu jedzenia układamy sztuæce na talerzu równolegle, trzonkami w prawą stronę - jest to sygnał dla kelnera, że zakończyliśmy jedzenie. Sztuæce skrzyżowane na talerzu oznaczają, że jeszcze nie zaspokoiliśmy głodu i wrócimy do jedzenia.

Nie bądźmy też niecierpliwi - po pierwsze dobre maniery nakazują poczekaæ z jedzeniem aż wszyscy goście zasiądą do stołu, a po drugie zrezygnujmy z dmuchania na potrawy, by szybciej ostygły. Należy spokojnie siedzieæ, nawet jeśli kiszki grają nam marsza z głodu. Ponadto, złe przyzwyczajenie może sprawiæ, że położymy widelec czy nóż na stole, co nie jest mile widziane, gdyż bardzo łatwo zaplamiæ w ten sposób obrus. Jeśli na dodatek zaczniemy oblizywaæ nóż, nasze dobre maniery szybko wzbudzą wątpliwośæ. Warto również pamiętaæ, że do nakładania dań używamy sztuæców do tego przeznaczonych, a nie własnych. Jeśli z widelca smaczny kąsek, który niesiemy właśnie z półmiska do własnego talerza, spadnie na obrus - nie wpadajmy w panikę i nie zwracając powszechnej uwagi przenieśmy go dyskretnie na talerz.

A kiedy już podjemy, rozgrzejemy się i wprawimy w wyśmienity nastrój - pora ruszyæ w tan. Wstajemy zatem, prosimy własną partnerkę do tańca (zawsze zarezerwowany jest dla niej) i pomagamy jej wstaæ, lekko odsuwając krzesło. Prowadzimy ją na parkiet, idąc przed nią a nie za nią, a na parkiecie ruszamy w taneczne wirowanie, zważając, by zbyt często nie deptaæ partnerce po nogach (kobiety też miewają odciski). Po zakończeniu tańca muskamy ustami dłoń partnerki i razem wracamy na miejsce. Panowie, pamiętajmy również, by prosiæ do tańca kobiety z grona przyjaciół i znajomych, z którymi przyszliśmy na bal i siedzimy przy tym samym stoliku! A jeśli zdarzy się, że wpadnie nam w oko białogłowa z głębi sali i odczujemy ogromną potrzebę poczucia w tańcu zapachu jej włosów - nie zapominajmy, że musimy zapytaæ jej partnera, czy pozwoli nam zatańczyæ ze swoją towarzyszką. Zapytany zwraca się do partnerki, czy ona ma na to ochotę i dopiero, kiedy nie wyrazi sprzeciwu, wolno nam porwaæ wybrankę na parkiet. Sztuka rozmowy i flirtu podczas tańca to wielka umiejętnośæ - kobiety bardzo ją sobie cenią.

Można by się jeszcze rozpisywaæ o tym, jak powinno się wyglądaæ i zachowywaæ na przyjęciach i balach. Najważniejsze jednak, żeby starając się uważaæ na dobre maniery nie byæ za bardzo spiętym i zestresowanym, bo wtedy łatwiej o drobne potknięcia. Powinniśmy zachowywaæ się naturalnie, bo to w końcu karnawał i chodzi przede wszystkim o dobrą zabawę.

NIE SMUÆMY SIę ALE WESELMY!

wtorek, 16 października 2007 18:38

My Polacy jesteśmy narodem uroczyście świętującym różne okazje zarówno w gronie rodziny jak i z przyjaciółmi. Chyba żaden inny naród nie obchodzi tak świątecznie jak my choæby dnia imienin. w niektórych krajach coś takiego w ogóle nie istnieje. W obchodzeniu i organizowaniu imprez dla uczczenia prywatnych jubileuszy i innych okazji jesteśmy specjalistami. Czyż z okazji urodzin, imienin czy wesela nie uwielbiamy stukaæ się kieliszkami na zdrowie i śpiewaæ sto lat na cześæ solenizanta, jubilata lub młodej pary póki starczy nam sił i zdrowego rozsądku. Czasem pozwalamy, by zdrowy rozsądek opuścił nas szybciej niż nakazuje dobre wychowanie. Bywało, że i na stypie rozgrzane towarzystwo intonowało naszą popularną pieśń biesiadną „Sto lat!". Ale nie o piciu i rozsądku ma tu byæ mowa.

Kilka razy w roku odnoszę wrażenie, że nasze narodowe rocznice, nawet te, które powinny napawaæ nas dumą, radością i ochotą do zabawy, obchodzimy raczej na smutno. Takie na przykład Święto Niepodległości 11 listopada. Dzień bardzo szczególny, bo po 132 latach nieistnienia na mapie Europy, w 1918 roku kraj nasz odzyskał suwerennośæ. Amerykanie obchodzą podobne święto 4 lipca, dla upamiętnienia uchwalenia Deklaracji Niepodległości i całkowitego odłączenia się w 1776 roku od Wielkiej Brytanii.

To prawda, że u nas 11 listopada jest dniem wolnym od pracy, ale oprócz uroczystych mszy w kościołach, żołnierskich apeli i pokazywanej na żywo w telewizji transmisji sprzed Grobu Nieznanego ¯ołnierza w Warszawie, gdzie prezydent w towarzystwie państwowych dygnitarzy i wojska wygłasza patetyczną mowę a potem w salonach Pałacu Prezydenckiego odznacza starszych i młodszych kombatantów, nic się nie dzieje. A przecież mogłyby odbywaæ się barwne festyny i parady, z narodowymi symbolami i biało-czerwonymi gadżetami oraz słodyczami - coś zbliżonego do pierwszomajowych pochodów z czasów Polski Ludowej. Może zbyt wielu taka forma powszechnej zabawy kojarzyłaby się z poprzednim ustrojem, ale według mnie radosne, ogólnonarodowe obchody dałyby szansę i młodym i starszym poczuæ w sobie Polskośæ, ten patriotyzm, którego nam coraz bardziej brakuje.

Nie jestem fanką Stanów Zjednoczonych i o polityce tego kraju nie mam najmniejszego zamiaru rozprawiaæ, ale z amerykańskiego sposobu obchodzenia narodowych świąt moglibyśmy wziąæ przykład. Już na wiele tygodni przed 4 lipca wszyscy z podnieceniem czekają na kolorowe i wesołe parady, które odbywają się praktycznie we wszystkich miastach. Ktoś może powiedzieæ, że decydująca jest tu komercja a nie patriotyzm, ale chyba udało się Amerykanom zręcznie powiązaæ oba te czynniki. Każdy stara się wziąæ w tym przedsięwzięciu jak najaktywniejszy udział, przynajmniej jako widz, a najlepiej jako artysta w wielobarwnym pochodzie. Domy dekorowane są w barwach narodowych, całe rodziny wybierają się na happeningi celebrujące narodowe dziedzictwo kulturalne, wieczorem odbywają się pokazy sztucznych ogni, atrakcjom nie ma końca. Zresztą Amerykanie na całym świecie urządzają radosne spotkania, wspólne pikniki i festyny, by 4 lipca fetowaæ razem, tak jak odbywa się to np. w Monachium.

Wiem, że moje tęsknoty za wesołym narodowym świętowaniem nie są niczym szczególnym ani jednostkowym. W Gdańsku czy we Wrocławiu od kilku lat organizowane są Parady Niepodległości - pomysł fantastyczny, tylko jakoś mało kto złapał bakcyla. Cały kraj nie powstał, nie wyszedł na ulice, wymachując flagami, skandując i wykrzykując „Niech żyje Polska!". Nie ma to nic wspólnego z nacjonalizmem, chodzi tylko o to uczucie, że choæ tego jednego dnia w roku jednoczymy się jako naród, gdziekolwiek na świecie żyjemy.

No dobrze, ktoś powie, że znaczenie takiej wzniosłej rocznicy jak Dzień Odzyskania Niepodległości nie powinno byæ umniejszane przez jarmarczne pochody. Irlandczycy znaleźli alternatywne rozwiązanie i w dorocznych wesołych paradach czczą patrona swojego kraju Św. Patryka. 17 marca ulice całego kraju zapełniają się zielonymi korowodami (koniczyna i zielony kolor to symbole Irlandii), wszędzie można zjeśæ tradycyjne potrawy, wypiæ tradycyjne trunki i do białego rana bawiæ się w towarzystwie rodaków. Zresztą nie tylko w Irlandii, tak naprawdę najhuczniej Dzień Św. Patryka obchodzony jest w Nowym Jorku. Imprezy odbywają się także w calej Europie, jednym z najważniejszych miejsc jest właśnie Monachium. Wybrałam się na paradę w Monachium już dwa razy i dałam się porwaæ tłumowi, tak jak wiele innych mieszkanców miasta. To po prostu niekończący się dzień pełen muzyki, ekscentrycznych strojów, ekscytujących spotkań i zabawy w duchu irlandzkim. Mówi się, że „w Dzień Św. Patryka każdy chce byæ Irlandczykiem" i chyba coś w tym jest. Ale jak to zrobiæ, kiedy od wieków patronką naszego kraju jest Matka Boska - Królowa Polski. Czy wypada piæ Jej zdrowie żywcem lub Tyskiem? Dni innych świętych patronów naszego kraju, Świętego Wojciecha i Świętego Stanisława, nie są powszechnie znane, a czczone są tylko przez kościół. Fakt, byli oni męczennikami, ale byli tak samo jak Patryk filantropami, którzy za życia uczynili wiele dobrego i warto byłoby o nich pamietaæ na większa skalę. W końcu jesteśmy specjalistami od świętowania imienin.

Czy to z narodowego czy z kościelnego punktu widzenia, czyż nie byłoby miło, gdyby Polacy też mieli takie swoje święto, które obchodzilibyśmy na ulicach całego kraju hucznie i z radością? Może w taki dzień nie tylko my chcielibyśmy byæ Polakami.

Kasia Esen

ACH, DZIECKIEM BYÆ!

czwartek, 12 lipca 2007 00:55

Któż z nas choæ raz w życiu z westchnieniem nie pomyślał: ach, jak dobrze byłoby znów byæ dzieckiem… No bo dzieci nie znają „prawdziwych“ problemów, łatwo cieszą się z drobiazgów, do szczęścia potrzeba im tylko kochających rodziców, towarzyszy w poznawaniu świata, kolegów w psotach i figlach, oczywiście kilku zabawek, no i może telewizji. Najlepiej, rzecz jasna, jeśli ta ostatnia zredukowana zostanie do minimum, co w dzisiejszych czasach często nie jest łatwe, szczególnie gdy otoczenie nie stwarza zbyt wielu alternatyw. Sama nie mam (jeszcze) dzieci, ale dzięki przyjaciołom, których los już nimi obdarzył, zdążyłam zauważyæ, że w Monachium nie ma powodu do obaw, że szklany ekran stanie się ulubioną i jedyną rozrywką dzieci.

Na początek warto zauważyæ ogromną dbałośæ decydentów różnych branż o ułatwienie codziennego życia matek – windy na wielu, ruchome schody na praktycznie każdej stacji metra, dostosowane autobusy i tramwaje, a także obniżone chodniki przy przejściach dla pieszych. Czyli z dotarciem gdziekolwiek, nawet z wózkiem, nie ma większych problemów. To wszystko może się wydawaæ oczywiste, ale niestety, w wielu miejscach w Polsce takie rozwiązania wcale jeszcze nie są codziennością. Nie o chodnikach jednak ma tu byæ mowa, ale o tym, jak przyjemnie jest byæ dzieckiem w Monachium.

Pierwsze, co nie przestaje mnie zadziwiaæ, a niewątpliwie uszczęśliwia dzieci to fantastyczne, obszerne, zadbane i kolorowe place zabaw. Na każdym osiedlu jest ich co najmniej kilka i przy sprzyjającej pogodzie pękają w szwach od rozbieganych, rozbujanych i roześmianych dzieci. No i oczywiście ich mam bądź opiekunek, które siedząc na ławeczkach wokół placów jednym okiem mają baczenie na pociechy, a z drugiej wymieniają poglądy na różne sprawy, czyli inaczej plotkują. Bardzo chętnie dołączam do takich babsko-rodzicielskich pogaduszek, kiedy odwiedzam place zabaw z koleżankami i ich maluchami. Poznałam dzięki temu kilka miłych osób, które mają naprawdę ciekawe spojrzenie na otaczający świat. Naturalnie poznałam też wspaniałe dzieci, które często też mają do powiedzenia wiele zaskakujących, odkrywczych rzeczy.

Na samych placach zabaw, rzecz jasna, zakres możliwości spędzania czasu z milusińskimi w Monachium się nie kończy. Świetnym miejscem jest monachijskie zoo, w którym nie sposób się nudziæ. Nie tylko jest przestronne i utrzymane w doskonałym porządku, ale także oferuje dzieciom w różnym wieku mnóstwo specjalnych wycieczek, przejażdżek i bliskich spotkań ze zwierzętami. Wiem, bo wybraliśmy się tam ze znajomymi i ich wtedy prawie dwuletnim synkiem, który bardzo chętnie brał we wszystkim udział, ale chyba najbardziej cieszył się z ogromnej ilości lamp („lampa“ to było jedno z niewielu słów, które potrafił wypowiedzieæ), bo z dumą o każdej lampie nas informował, inicjując tym samym zajmującą zabawę w „pokazywanie lamp“ pozostałym dzieciom. Dodatkową atrakcję kierownictwo ZOO przygotowuje dzieciom na Wielkanoc – na całym jego terenie ukrywane są tysiące czekoladowych jajek i wszyscy mogą udaæ się na poszukiwania. Kto jeszcze nie był, koniecznie powinien wziąæ udział, Wasze dzieci oszaleją z radości!

A co w takim razie gdy pogoda nie dopisze? Albo jesienią czy zimą? Pomysłów miałabym kilka. I duże i małe dzieci lubią się pluskaæ w wodzie, czemu więc nie odwiedziæ jednej z krytych pływalni (moja osobista rekomendacja to Michaelibad) i pozwoliæ im moczyæ się do woli. Jest czysto, ciepło i partnerów do zabawy dostatek. Moje koleżanki twierdzą, że zabierają swoje maluchy na basen, kiedy chcą nadrobiæ zaległości w czytaniu, ale nie bardzo im wierzę. Podejrzewam, że one same lubią poleniuchowaæ w wodzie. A starszym pociechom zawsze można zafundowaæ kurs pływania.

Poza basenami, warto przyjrzeæ się ofertom dla dzieci w muzeach – profesjonalne warsztaty, chociażby w Deutsches Museum, na zawsze pozwolą Wam zapomnieæ o pytaniach w stylu: „A co to jest prąd?“, „A skąd jest światło i dlaczego ma żółty kolor?“. Ja, ciocia Kasia, mam często ogromne problemy z wyjaśnieniami tych ważnych dla młodego człowieka kwestii… Poza tym opera w Monachium organizuje regularnie „wyprawy” za kulisy, teatr marionetek zaprasza na przedstawienia, Dschungelpalast przy Hansastr. 41 oferuje niekończącą się ilośæ warsztatów i spotkań z dzieæmi w wieku już od 3 lat! Dużo by jeszcze można wyliczaæ. Oczywiście powiecie, że to wszystko brzmi fajnie, ale co zrobiæ, gdy nie zna się niemieckiego? Otóż w Monachium nie ma i z tym żadnego problemu. Niewątpliwą atrakcją dla Waszych latorośli, a jednocześnie okazją do pielęgnowania polskich tradycji byłoby zaangażowanie do dziecięcego zespołu folklorystycznego „Polonia“, prowadzonego przez panią Elżbietę Zawadzką. Pod numerem (089) 63 74 174 dowiecie się, co należy zrobiæ, by dołączyæ do grupy i w jaki sposób rodzice mogliby pomóc w prowadzeniu zespołu. A stamtąd już blisko do nawiązywania przyjaźni z innymi rodakami.

Kiedy piszę to wszystko, tym bardziej nie mogę się doczekaæ, kiedy sama zostanę mamą i ze swoimi pociechami z monachijskich dobrodziejstw dla dzieci skorzystam!

Kasia Esen

JAK DOBRZE MIEÆ S¡SIADA...

wtorek, 03 kwietnia 2007 17:00

O stosunkach sąsiedzkich napisano już bardzo wiele, nakręcono też sporo dowcipnych filmów i seriali, samo życie snuje w tej kwestii nieskończoną liczbę wątków, więc temat można by zapewne drążyæ w nieskończonośæ. Sama kiedyś w jednym z felietonów gderałam o niemiłych niemieckich sąsiadach, o tym jak trudno jest ich „oswoiæ" i do siebie przyzwyczaiæ tak, by przyjęli do wiadomości naszą obecnośæ, choæby odpowiadając na poranne „Grüss Gott". W Polsce zdaje się byæ jakoś łatwiej z zapoznawaniem się z mieszkańcami domu, do którego się właśnie przeprowadziliśmy. Z czystej ciekawości jedna sąsiadka z drugą zagadają, by mieæ o czym plotkowaæ przy popołudniowej kawce. Tutaj w Niemczech każdy bardzo ceni sobie swoją prywatnośæ i raczej ucieka od zbytniego spoufalania się. Ale w końcu dobre stosunki sąsiedzkie są wielkim skarbem, bo któż podleje nasze roślinki, kto nakarmi kanarka lub wypróżni skrzynkę pocztową w razie gdyby zaczęła pękaæ w szwach od nie przeczytanej korespondencji, kiedy wyjedziemy na urlop ...? Poza tym najnormalniej w świecie miło jest, kiedy spotykając na schodach sąsiadkę można z nią popsioczyæ, dowiedzieæ się na co choruje ona lub jej mąż, ponarzekaæ na pracodawcę itp. itd. Przynajmniej wiemy, że nie tylko my mamy małe lub większe problemy, którym musimy stawiaæ czoło na co dzień.

No ale właśnie, skoro niemieccy sąsiedzi nieskorzy są do bliższych znajomości, nie musimy się martwiæ, bo przecież sąsiedztwo to nie tylko mieszkańcy naszego domu lub bloku, to także sklepikarze z warzywniaka na rogu czy sprzedawca kebabu z imbisu przy uczelni, bądź też pani z piekarni, która zawsze wita uśmiechem i pyta co słychaæ. Ci wszyscy ludzie, jak się okazało po krótkim czasie, są takimi samymi obcokrajowcami jak my i tak samo jak my cieszą się, kiedy mogą z kimś zamieniæ słowo i poopowiadaæ o swoim życiu. Ja bardzo lubię robiæ zakupy u Turków w sklepie pod domem, bo pamiętają mnie i męża, za każdym razem pytają, co u nas nowego, jak moje robótki ręczne (wciągnęłam się niedawno w szalone robienie na drutach i ciągle o tym opowiadam, teraz wiecie nawet i wy!), kiedy jadę do Polski, jak było w Polsce itp. Sami też mi opowiadają o swoich rodzinach, o tęsknocie za Turcją, a jednocześnie o tym, jak przyzwyczaili się do życia tutaj, jak ich dzieci nie chcą wyjeżdżaæ i tym podobne mniej lub bardziej ważne tematy. Takie rozmowy nigdy nie trwają długo, to tylko wymiana zdań między skasowaniem towarów a zapłaceniem za nie, ale powoduje, że człowiek czuje się bardziej u siebie, czuje, że należy do miejsca, w którym mieszka.

Mój mąż, na przykład, pracuje na uczelni i w porze obiadu rzadko kiedy chodzi do ogromniej uniwersyteckiej stołówki. Woli pójśæ do małego baru za rogiem, gdzie pewien Turek i jego synowie robią najlepsze kebaby na świecie, a do tego są przesympatycznymi ludźmi, u których jedzenie działa jak balsam na zestresowaną duszę. Można wprawdzie trochę przytyæ, stołując się tam zbyt często (to właśnie im mój mąż zawdzięcza prawie 7 kg nadwagi...), ale nie ma jak pół godziny oddechu od pracy przy kimś, kto cały dzień spędza gotując, a mimo to wie, co nowego w świecie sportu czy polityki i z uśmiechem i zainteresowaniem zagada na każdy temat. Również pani z piekarni, Bułgarka zresztą, też jest zawsze uśmiechnięta. Często kupuję u niej bułki czy ciastka, których tak naprawdę wcale nie potrzebuję, tylko dlatego, że miło jest z nią pogadaæ.

Szkoda, że Niemcom brak na co dzień serdeczności i otwartości, byłoby jeszcze łatwiej żyæ z dala od rodzinnych stron. Dobrze, że mieszka tu tylu obcokrajowców, którzy czują i myślą podobnie i chętnie się swoimi przemyśleniami dzielą.

Kasia Esen

FASCHING - ZABAWY NADSZED£ CZAS!

wtorek, 02 stycznia 2007 15:23

Generalnie rzecz ujmując, wydawałoby się, że Niemcy nie za bardzo potrafią się bawiæ. Spontanicznośæ, jak wszystko inne, wymaga u nich dobrego planu. Zdarza się jednak, iż „spontanicznośæ” zaplanowana jest tak dobrze, że staje się naturalna. I tak, Oktoberfest to niewątpliwie każdego roku okazja do dobrej, naturalnej zabawy. Tyle, że w czasie Oktoberfestu przybywa do Monachium zbyt wielu turystów, którzy wprowadzają zamęt i burzą wewnetrzną harmonię.
Na szczęście jest jeszcze jedno wydarzenie w roku, kiedy turystów jest mało, a okazja do zabawy tak samo dobra. Mowa tu o karnawale, czyli po niemiecku Fasching’u. Karnawał w Monachium nie jest może tak bardzo znany jak w Kolonii, ale jest nie mniej kolorowy i niezwykły.

Nasza przeprowadzka do Monachium prawie trzy lata temu, miała miejsce w lutym, czyli miesiącu najbardziej szalonych karnawałowych zabaw. Nie byliśmy jednak wtedy zaznajomieni z faktem, że karnawał oznacza tu nie tylko tańce do białego rana, ale tańce w najbardziej wyszukanych i oryginalnych strojach, w których paraduje się też po ulicach. Jakie było więc nasze zdziwienie kiedy wybraliśmy się do centrum i im bardziej zbliżaliśmy się do Marienplatz, tym gęstszy robił się tłum i tym ciekawiej poprzebierani byli przechodnie. Rycerzy, czarownic czy księżniczek widzieliśmy wiele, ale zdarzali się też bardziej ekscentryczni osobnicy, np. w całych zielonych szatach imitujących rośliny doniczkowe (!!!). Pomyśleliśmy wtedy, że to wszystko wyglądało naprawdę osobliwie i zastanawialiśmy się tylko czy ta karnawałowa maskarada to tradycja, czy odbywa się corocznie, czy też akurat w czasie naszego przybycia odbywało się coś szczególnego. Bo przecież w Polsce także mamy karnawał, też wiele osób się bawi, ale u nas wyglada to nieco inaczej. Na ulicach nieczęsto zobaczy się przebieranców, takie zabawy zarezerwowane sa raczej dla dzieci. Młodzież bawi się na dyskotekach, a fani wykwintniejszych bali przywdziewają najlepsze garnitury i najpiękniejsze suknie, po czym do rana szaleją na parkiecie przy dźwiękach walca, tanga czy samby. W każdym razie Fasching w Monachium zrobił na nas wrażenie, mimo, że czulismy się troche nie na miejscu ten pierwszy raz.

Rok później nasz punkt widzenia komplenie się zmienił, gdyż byliśmy od początku świadkami planowania i przygotowań do Faschingu. Zgodnie z tradycją (jak się wyjaśniło) jeszcze przed Bożym Narodzeniem, wielu naszych znajomych wpisywało sobie w kalendarze rezerwacje na styczniowe i lutowe karnawałowe weekendy, co trochę mnie śmieszyło, ale potem okazało się, że te wczesne rezerwacje były tak nie do końca przesadzonym pomysłem. My daliśmy się goraczką Faschingową zaraziæ i daliśmy się nawet przekonaæ do wybrania przebrania! I tak, jako para z lat 20-tych, razem z niemieckim Szkotem, Coco Chanel, Świnką Pigi i wieloma innymi postaciami wybraliśmy się wesołą gromadką na poszukiwanie najlepszego miejsca na przednią zabawę. Glockenbachviertel wydawał się idealny, po kilku nieudanych próbach dostania się do przepełnionych lokali („Mają Państwo rezerwację?“), udało nam się wejśæ do Jazzbar Vogler na Rumfordstr. i lepiej chyba nie mogliśmy trafiæ. Mimo, że tłum był nieziemski, pośród niesamowicie cudacznych przebieranców przeżyliśmy jedną z najlepszych karnawałowych zabaw w naszym życiu. Przekonaliśmy się, że Niemcy też potrafią się wyśmienicie bawiæ. A że ich spontanicznośæ w wielu wypadkach bywa zaplanowana to ma to też dobre strony, np. nie trzeba się martwiæ, że przegapi się ostatni tramwaj czy metro, bo kursują one wtedy dłużej i częściej. Nie ma tego złego… Do tego jakkolwiek dziwacznie się wygląda czy zachowuje, wszystko zostaje w tych dniach wybaczone, bo wszystkim zdaje się udzielaæ nastrój zabawy.

Dlatego też gorąco polecam wybraæ się w okolice Viktualienmarkt i Marienplatz szczególnie 18, 19 badz 20 lutego, by podziwiaæ różnobarwne i cudaczne stroje przechodniów, wziąæ udział w konkursach, pokazach, no i wieczorem w niezliczonych imprezach. Na stronie: www.muenchen.de znajduje się wiele bieżących informacji o wydarzeniach związanych z karnawałem, warto zajżeæ. Ja będę na pewno, kto wie, może się spotkamy? Kasia Esen

Więcej artykułów…

<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 następna > ostatnia >>

Strona 1 z 3